:: wikimiki.org ::

Palestijnse Gebieden

Palestijnse gebieden

Met Palestijnse Gebieden kan men meerdere zaken bedoelen, de voornaamsten waarvan:
- De streek Palestina, ook wel Kanaan of Land van Israël geheten
- De Westelijke Jordaanoever en Gazastrook
- Gebieden onder controle van de Palestijnse Autoriteit Bovendien zijn bij ieder van de bovenstaande opties meerdere nuances mogelijk.

Palestina

Met de landsnaam Palestina (Arabisch: Falastina, فلسطين; Hebreeuws: Palestina [פלשתינה] of Erets Jisrael [ארץ־ישראל]) wordt de landstreek rond of tot de rivier de Jordaan bedoeld, in het westen begrensd door de Middellandse Zee. De naam Palestina werd door de geschiedenis heen al volgt gebruikt:
- De Oud-Grieken gebruikten oorspronkelijk de naam Palestina enkel om de kuststreek aan te duiden. De naam werd vermoedelijk afgeleid van Filistea, 'land van de Filistijnen'. Later gebruikten de Grieken (en de Romeinen) de naam niet enkel voor de kuststreek, maar duidden ze er ook het 'land van de joden' mee aan.
- In 135 wilde de Romeinse Keizer Hadrianus elke verwijzing naar de joden verwijderen. De (herstichte) stad Jeruzalem werd Aelia Capitolina genoemd en de Romeinse (Byzantijnse) provincie 'Syria-Palaestina'
- In 1920 werd Palestina de naam voor het mandaatgebied dat de Britten toegewezen kregen door de Volkenbond. Oorspronkelijk bevatte het mandaatgebied Palestina eveneens een gebied ten oosten van de Jordaan maar in 1923 werd het mandaatgebied gesplitst en bedoelde men met het Brits mandaatgebied Palestina enkel het gebied tussen de Middellandse zee en de Jordaan.
- In de actuele context wordt de naam 'Palestina' gebruikt voor de onafhankelijke Palestijnse staat waarnaar de Palestijnse Autoriteit streeft. Zie hiervoor ook de Palestijnse Gebieden. Door de hele geschiedenis heen is Palestina bewoond en bestuurd door verschillende volkeren met elk hun eigen religie. Het joodse volk had er (gedurende een aantal eeuwen, en met enkele onderbrekingen) haar hoofdstad, Jeruzalem.

Geschiedenis

---- Zie ook: Palestijnse Gebieden Geschiedenis van de moderne staat Israël. Categorie:Geschiedenis van Israël Categorie:Midden-Oosten Categorie:Palestijnse Autoriteit ja:パレスチナ ms:Palestin

Westelijke Jordaanoever

De Westelijke Jordaanoever, ook wel kortweg Westoever of Westbank (Engels) genoemd, is een heuvelachtig gebied dat aan de oostzijde wordt begrensd door de rivier de Jordaan en de Dode Zee. Naast deze natuurlijke grenzen is de verdere grens van het gebied bestuurlijk. Deze oorspronkelijke bestuurlijke grens wordt thans genoemd 'groene lijn'. Dit is niet de lijn die de barrière volgt. Het gebied is het deel van het voormalige Britse mandaatgebied Palestina dat in 1948 door (toenmalig) Transjordanië werd geannexeerd. Transjordanië (dat "over de Jordaan" betekent) veranderde hierna haar naam in Jordanië. In de Zesdaagse oorlog van 1967 werd dit gebied door Israël veroverd, alsook de 'oude stad' van Jeruzalem (Jeruzalem hoort in deze geschiedenis niet tot het gebied Westelijke Jordaanoever, maar heeft een aparte status gekregen). Israël duidt dit gebied ook wel aan met de Bijbelse namen Judea en Samaria. Toen Israël het gebied in 1967 had veroverd, annexeerde Israël het gebied niet, met uitzondering van Oost-Jeruzalem. Israël liet het dagelijks bestuur van het Tempelplein, met daarop de bekende Rotskoepel, over aan de (toen door Jordanië gedomineerde) Wakf, een religieuze organisatie. De Westelijke Jordaanoever valt gedeeltelijk onder de Palestijnse Autoriteit (PA) en gedeeltelijk onder Israël. Deze verdeling is tot stand gekomen in de Oslo-akkoorden en later enigszins aangepast. Er zijn drie types gebieden, zie ook het kaartje:
- A: Civiel en militair bestuur door de PA, voornamelijk steden
- B: Civiel bestuur door PA, militair bestuur door Israël, voornamelijk platteland
- C: Civiel en militair bestuur door Israël

Nederzettingen

In het gebied wonen ongeveer 2,2 miljoen Palestijnen, plus zo'n 400.000 Israëliërs (ook wel 'kolonisten' genoemd). Door het vestigen van zogeheten 'nederzettingen', dorpen en steden, door deze kolonisten, is het gebied versnipperd geraakt. Rond deze nederzettingen is meestal een ruime gemeentegrens gekozen, waardoor ongeveer de helft van het gebied anno 2004 valt onder de gemeentebesturen van de nederzettingen. Van de 400.000 kolonisten zijn er zo'n 200.000 woonachtig in Oost-Jeruzalem, dat ook op de Westelijke Jordaanoever ligt. right De bouw van nederzettingen is door de VN Veiligheidsraad in resolutie 446 van maart 1979 illegaal verklaard. De geldigheid van deze resolutie wordt echter door Israël betwist. Sommige nederzettingen worden ook door Israël als illegaal beschouwd. Dit betreft sommige zogenaamde buitenposten (Engels: Outposts) waar religieuze joden wonen, vaak in campers of caravans. Soms weigeren deze mensen vervolgens te vertrekken en dit leidt dan tot confrontaties tussen hen en het Israëlische leger en politie. In augustus 2005 worden samen met alle nederzettingen in de Gazastrook, 4 van de 150 nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever ontruimd.

Westoeverbarrière

Het Israëlische leger bouwt op dit moment een barrière deels op de grens van, deels diep in de Westelijke Jordaanoever, die het verkeer tussen verschillende gebieden in de regio, naast de vele controleposten, nog verder belemmert. Israël voert aan dat de barrière voornamelijk wordt gebouwd om aanslagen door Palestijnse terroristen tegen te gaan. De Algemene Vergadering van de VN heeft bepaald dat een gedeelte van het traject in strijd zou zijn met het internationaal recht, na een identiek advies van het Internationaal Hof van Justitie (2004).

Belangrijke plaatsen op de Westelijke Jordaanoever

- Ariël (Israëlische nederzetting)
- Bethlehem
- Hebron
- Jenin
- Jericho
- Kiryat Arba (Israëlische nederzetting)
- Ma'ale Adoemim (Israëlische nederzetting)
- Nabloes
- Qalqiliya
- Ramalla
- Toelkarem

Zie ook

- Gazastrook
- Palestijnse Gebieden
- Palestijnse Autoriteit
- Categorie:Palestijnse Autoriteit Categorie:Betwist grondgebied ja:ヨルダン川西岸地区 ms:Tebing Barat

Gazastrook

De Gazastrook (Arabisch: Qita` Ghazza- قطاع غزة, Engels: Gaza Strip) is een streek in het Midden-Oosten die bestuurd wordt door de Palestijnse Autoriteit. De Gazastrook heeft een oppervlakte van ongeveer 360 km². Het gebied grenst aan Israël, Egypte en de Middellandse Zee. De belangrijkste steden zijn Gaza, Rafah, Abasãn, Khãn Yünus en Dayr al Balah. De kustlijn is zo'n 40km lang, de grens met Egypte zo'n 11km en de grens met Israël zo'n 51km lang.

Geschiedenis

Ottomaanse rijk en Britse mandaatperiode

Tot 1917 was de Gazastrook, net als de gehele regio een gedeelte van het Ottomaanse Rijk. In 1917 werd het veroverd door de Britten in de Slag bij Gaza. Het VK kreeg in 1921 een mandaat over Palestina (het huidige Israël, de Palestijnse Gebieden en Jordanië) van de Volkerenbond.

Egyptische bezettingsperiode

In de Palestijnse oorlog van 1947 tot 1949 werd de Gazastrook door Egypte veroverd en bezet. Met het bestand van 1950 tussen Israël en Egypte werden de grenzen van de Gazastrook bepaald. Tot 1967 bleef de Gazstrookonder Egyptisch militair bestuur.

Israëlische bezettingsperiode

1950 In de Zesdaagse Oorlog van 1967 werd het door Israël op Egypte veroverd en bezet. Het gebied werd niet geannexeerd door Israël. Israël stichtte er in totaal 21 nederzettingen, waar kolonisten gingen wonen. De 8.000 Israëlische inwoners in 21 Israëlische nederzettingen waren van weinig betekenis voor de bevolkingsaantallen van de regio. Wel waren zij gevestigd op relatief (dat wil zeggen per inwoner) aanzienlijk groter deel van het grondgebied: de 8.000 Israëliërs woonden op 15% van de oppervlakte van de Gazastrook. Om deze nederzettingen te bereiken werden de wegen door het Israëlische leger gecontroleerd en mochten daar vaak geen Palestijnen rijden. Op 4 februari 2004 verklaarde de Israëlische minister-president, Ariel Sharon, vijftien nederzettingen die niet pal tegen de Israëlische grens aanliggen te willen ontruimen. Uiteindelijk komt hij overeen met de Amerikaanse president, George W. Bush, dat alle Israëlische nederzettingen in de Gazastrook zullen worden ontruimd en een viertal nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Bush geeft Sharon hierop enkele garanties in een brief. Een ruime meerderheid van de Israëlische bevolking was volgens peilingen voor ontruiming van de nederzettingen. Een raadgevend referendum van de Likoed wees op 2 mei 2004 het voorstel af, maar de regering-Sharon met wisselende deelnemers zette de plannen voort. Aanvankelijk waren de acties tegen de ontruiming aanzienlijk. Edoch, de Israelische regering probeerde van meet af aan het aan het aantal aanwezige extremistisch-religieuze sympathisanten te verminderen. Zo werd bijvoorbeeld een 50.000 man grote 'Mars op de Gazastrook' verboden. In augustus 2005 waren alle inwoners van de nederzettingen en sympatisanten uit de Gazastrook ontruimd. In september 2005 droeg Israël de controle over de Gazastrook over aan de Palestijnse Autoriteit.

Palestijnse bestuur

Het Palestijnse bestuur over ruim de meerderheid van de Gazstrook begon in 1993, na de Israëlisch-Palestijnse akkoorden die bekend staan als de Oslo-akkoorden. Na een verdere eenzijdige terugtrekking van Israël, was op 12 september 2005 de controle over het grondgebied (exclusief het luchtruim) compleet. Aanvankelijk braken feestvierende Palestijnen de grens met Egypte door, maar die werd later gerepareerd. De Palestijnse Autoriteit vergrendelde de grensovergang met Egypte. Tijdens een gewapende "overwinningsparade" van de Hamas kwamen 19 mensen om het leven en nog 200 raakten gewond, toen explosieven in een vrachtwagen van de Hamas ontploften. De Palestijnse Autoriteit reageerde met een politieke aanval op de Hamas voor het nodeloos in gevaar brengen van burgers. De Hamas reageerde met het afvuren van 40 raketten op Israël.

Demografie

In de Gazastrook woonden in juli 2003 naar schatting zo'n 1,3 miljoen Palestijnen. Van hen zijn 961.645 personen door UNRWA geregistreerd als vluchtelingen (voornamelijk nakomelingen; maart 2005). De grootste stad is Gaza, met zo'n 400.000 inwoners. De bevolkingsdichtheid in de Gazastrook bedraagt meer dan 3500 personen per vierkante kilometer. De totale vruchtbaarheid van vrouwen in de Gazastrook behoort tot de hoogste ter wereld: gemiddeld 6,17 kinderen per vrouw (2003). De gemiddelde bevolkingsgroei is 3,8%. Terwijl de werkgelegenheid sinds het uitbreken van de tweede intifada alleen maar terugloopt, is bijna de helft (49,4%) van de bevolking in de leeftijdscategorie van 0-14 jaar. Tijdens de oorlog van 1947-1949 nam het aantal inwoners van de Gazastrook toe van ongeveer 80.000 tot ongeveer 287.000 inwoners, voornamelijk door instroom van vluchtelingen. Sindsdien (tot 2004) is de bevolking nagenoeg vervijfvoudigd door natuurlijke groei. In 2004 werd het werkloosheidsgehalte op 41,3% gezet. 66% van de bewoners van Gaza leven onder de door de VN gehanteerde armoedegrens. De omstandigheden worden vaak "uitzichtloos" genoemd in de internationale media. Vrouwen blijven voor de overgrote meerderheid thuis om voor de kinderen en het huishouden te zorgen. Categorie:Palestijnse Autoriteit Categorie:Regio van Israël

Externe links

- [http://www.visit-palestine.com/gaza/gaz-main.htm Bezoek Gaza (Palestijns Ministerie van Toerisme en Antiqiteiten)]
- [http://www.gaza-airport.org/ Internationale luchthaven van Gaza] Categorie:Betwist grondgebied ja:ガザ地区 ms:Gaza

Palestijnse Autoriteit

De Palestijnse Autoriteit (PA) of Palestijnse Nationale Autoriteit (PNA) is een semi-autonome staatorganistie die officieel de Palestijnen in de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook regeert (ook wel de Palestijnse Gebieden). De autoriteit werd in 1994 opgericht als een onderdeel van de Oslo Akkoorden tussen de PLO en Israël (1993). Alhoewel beperkt in bevoegdheden, is de Palestijnse Autoriteit internationaal erkend als de organisatie die het Palestijnse volk vertegenwoordigt, en het kent een observatiestatus bij de Verenigde Naties. De Osloverdragen geven niet precies aan wat de toekomst van de PA zou zijn, maar er was een ongeschreven begrip van beide zijden dat, in het kader van het permanente-statusverdrag, het de basis zou vormen van een onafhankelijke Palestijnse staat.

Geografie

De Gazastrook grenst aan Israël, Egypte en de Middellandse Zee. De Westelijke Jordaanoever grenst aan Israël, Jordanië en de Dode Zee.

Grondgebied onder controle van de PA

De Palestijnse Autoriteit heeft controle over de veiligheid- en burgerzaken in alle dicht bevolkte Palestijnse gebieden (in de Osloverdragen de 'A-gebieden'), en civiele controle over het Palestijnse platteland ('B-gebieden'). De Palestijnse Autoriteit heeft normalerwijze controle over de volgende steden: Bethlehem (Bit Lahm), Bir Zeit, Deir al-Balah, Gaza (Raza), Han Yunis, Hebron (al-Khalil), Jabalia, Jenin, Jericho (Arikha), Nablus, Qalqilya, Ramallah, Toelkarem. Op een top tussen Israëlische en Palestijnse diplomatieke vertegenwoordigers in februari 2005 beloofde Israël om de volledige controle over Bethlehem, Jericho,Qalqilya, Ramallah enTulkarem over te dragen aan de Palestijnse Autoriteit. Eind juli 2005 zijn Jericho en Tulkarem overgedragen. De overdracht van Jenin wordt eveneens besproken. Op de Westelijke Jordaanoever bevinden zich Israëlische nederzettingen en heeft de Israëlische overheid voor een groot gedeelte de controle. Volgens de Internationale gemeenschap en de Palestijnse Autoriteit zijn de nederzettingen illegaal aangezien het vestigen op bezet gebied van leden van de eigen bevolking een schending is van artikel 49 van de Vierde Conventie van Genève. Dit wordt echter door Israël betwist; het stelt dat de nederzettingen gebouwd worden op gebied dat van geen enkel land is. Vierde Conventie van Genève De precieze grenzen van de gebieden zullen door onderhandelingen nog definitief bepaald moeten worden. De Israëlische Westoeverbarrière scheidt tussen meeste, doch niet alle Israëlische en Palestijnse burgers. Er bestaat veel kritiek op deze barrière (bijvoorbeeld in een advies aan de VN verklaarde het Internationaal Gerechtshof ze illegaal), omdat deze onder meer niet samenvalt met de grenzen bepaald door VN-resolutie 181 (1950). Er wordt Israël verweten dat het door het bouwen van deze barrière de facto eenzijdig grenzen vaststelt.

Politiek in de Palestijnse Autoriteit

Yasser Arafat ('Abu Amar') was president van de Palestijnse Autoriteit na de (eenmalige) verkiezingen in 1996 tot zijn overlijden op 11 november 2004. Onder hevige internationale en binnenlandse druk, installeerde president Arafat in april 2003 Mahmoud Abbas (Abu Mazen) als eerste Palestijnse premier. Naar aanleiding van aanhoudende frictie met de president, die o.a. geen afstand wilde doen van de controle over de Palestijnse veiligheidsdiensten, trad Abu Mazen in september hetzelfde jaar weer af. Sinds oktober 2003 is Ahmed Qurei (Abu Ala) premier maar wrijvingen zijn nog steeds aan de orde van de dag. Tot de tweede Intifada (september 2000), daalde de populariteit van de Autoriteit en haar president Arafat gestaag. De veiligheidssamenwerking met Israël, de langzame overdracht van gebieden, de kwakkelende economie en het ongenoegen over corruptie maakten dat de aanhang van de regering verminderde. Ook stelden velen dat men Israël militair kon verslaan, vooral na de terugtrekking van Israël uit Libanon. Sinds het begin van de tweede intifada en Israëls isolatie van Yasser Arafat in Ramallah is de populariteit van de president gestegen, hoewel kritiek over corruptie aanhoudt. Aan de andere kant dringt Israël regelmatig binnen in het gebied van de Palestijnse Autoriteit en ondermijnt daarmee het gezag. Na de dood van Arafat is Rawhi Fattouh door het Palestijnse parlement gekozen tot interim-president. Fattouh was voorzitter van het Palestijnse parlement. Zijn taak is om binnen 60 dagen verkiezingen uit te schrijven. Door de PLO is Mahmoud Abbas als nieuwe leider gekozen. Ahmed Qurei blijft premier, en krijgt de verantwoordelijkheid over de nationale veiligheidsdiensten. Als opvolger van Arafat als leider van Fatah is Farouk Kaddoumi aangesteld. Aan de Fatah beweging wordt veel invloed onder de Palestijnen toegeschreven.

Partijen

De PLO omvat Fatah, the Democratic Front for the Liberation of Palestine (DFLP), the Palestine Liberation Front (PLF), the Arab Liberation Front (ALF), the Popular Struggle Front (PSF) en enkele kleinere groeperingen. The Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) stapte in 1974 uit de PLO, evenals the Popular Front for the Liberation of Palestine - General Command (PFLP-GC). Naast de PLO zijn er ook nog Hamas, de Palestine Peoples Party, Jihad Islamia, de Arab Liberation Organization en de Democratic Initiative.

Verkiezingen

De Palestijnen in deze gebieden worden bestuurd door de Palestijnse Autoriteit. Volgens de grondwet is het gebied een parlementaire democratie. In 1996 (het jaar waarin de Palestijnse Autoriteit opgericht werd) werd middels rechtstreekse verkiezingen Yasser Arafat met 88,2% der uitgebrachte stemmen tot president verkozen. Er werden tevens verkiezingen gehouden voor de Palestijnse Wetgevende Raad. De belangrijkste partij, Fatah, behaalde een riante meerderheid (55 van de 88 zetels) nadat de politieke vleugel van Hamas, de voornaamste oppositie van Fatah en PLO, besloot de verkiezingen te boycotten. De meeste andere zetels gingen naar onafhankelijke kandidaten. Fida, NDC en Liberty & Independence verwierven elk 1 zetel. Verkiezingen die na 7 jaar gehouden zouden worden op 20 januari 2003 werden geannuleerd omdat volgens de PA de veiligheidsituatie door het intensifiëren van de Israëlische bezetting dit niet toeliet. Deels ontbrak het de Palestijnse Autoritit echter ook aan de wil om nieuwe verkiezingen te organiseren. Een presidentieel decreet van 21 juni 2004 verklaarde na toenemende druk van de publieke opinie dat algemene verkiezingen gehouden zouden worden & startte een kiezersregistratieproces op. 1,1 miljoen kiezers lieten zich registreren (67% van het aantal mogelijke kiezers). Door het plotse overlijden van Yasser Arafat op 11 november 2004 werden op 9 januari 2005 toch presidentsverkiezingen georganiseerd. Hiervoor liet 72% van het aantal mogelijke kiezers zich registreren). De Palestijnen in de Bezette Gebieden en Oost-Jeruzalem verkozen uit 4 onafhankelijke kandidaten (waaronder Moestafa Barghoeti) en 3 kandidaten van politieke partijen (Fatah, People's Party of Palestine en DFLP), Mahmoud Abbas als president van de Palestijnse Autoriteit. Gemeentelijke verkiezingen werden gehouden in twee fasen. De eerste fase ging door in december 2004. De tweede fase ging door op 5 mei 2005. Voor september 2005 werden nieuwe verkiezingen voor de Palestijnse Wetgevende Raad gepland. Begin augustus 2005 werden deze uitgesteld tot 25 januari 2006. Officieel wegens technische redenen, maar algemeen wordt aangenomen dat Mahmoud Abbas de veiligheid wil verstevigen en regeringshervormingen wil doorsturen vooraleer het op te nemen tegen Hamas, dat voor het eerst aan de parlementaire verkiezingen zal deelnemen. In deze Palestijnse Wetgevende Raad zijn zetels voorbehouden voor de christelijke en Samaritaanse gemeenschappen in de Palestijnse Gebieden.

Corruptie

De Palestijnse Autoriteit staat bekend als corrupt, met negatieve aspecten vandien. Een vermoeden van misbruik van EU-gelden door de Palestijnsen Autoriteit werd onderzocht door OLAF, de anti-fraude dienst van de EU in 2004-2005. Onderzoek wees echter uit dat dit hoogstwaarschijnlijk niet het geval was, alhoewel enige onduidelijkheid bleef bestaan over het achteroverdrukken van geld door niet nader genoemde personen [http://euobserver.com/?aid=18691&rk=1]. De Franse justitie verrichtte een onderzoek naar transacties tussen de privérekeningen van Soeha Arafat, toen de vrouw van Arafat, en verschillende organisaties. De transacties werden niet crimineel bevonden. De eis van president Arafat salarissen contant uit te blijven betalen aan agenten, was een punt van onenigheid met zijn minister van financiën. De partij Hamas dankt een groot deel van haar aanhangers aan het feit dat zij opkomt tegen de corruptie door de heersende leden van de PLO.

Veiligheid

De Palestijnse Autoriteit onderhoudt een 45.000 man sterke veiligheidsdienst. Sinds het uitbreken van de Tweede Intifada verbood Israël het dragen van wapens door deze veiligheidsdiensten. Dit werd op de Westelijke Jordaanoever nageleefd, maar niet in de Gazastrook. Dergelijk verbod maakte het voor de veiligheidsdiensten de facto onmogelijk om de confrontatie met militanten aan te gaan. Op 5 augustus 2004 werd aan de Palestijnse veiligheidsdiensten weer toelating gegeven om wapens te dragen. Een onafhankelijke studie daterend van 26 juli 2005 en gesponsord door de Canadese en Nederlandse regeringen, bracht aan het licht dat de veiligheidsdiensten van de Palestijnse Autoriteit zwak zijn, verdeeld en slecht uitgerust. Er is een tekort aan munitie, communicatiemanieren (andere dan civiele mobiele telefoons) en terreinwagens. Het tekort aan wapens is zo schrijnend dat de ratio personeel t.a.v. wapens 4:1 bedraagt. Tevens blijkt dat Hamas, Islamitische Jihad en de Al-Aqsa Martelarenbrigades allen aanzienlijk beter uitgerust zijn. Het vernietigen van de politie-infrastructuur door Israëlische troepen sinds het uitbreken van de Tweede Intifada draagt, naast de macht van enkele persoonlijkheden en clans binnen de veiligheidsdiensten, eveneens bij tot de ondermijning van het centrale gezag. Recente maatregelen om de diensten te hervormen werden geprezen in de studie. Na januari 2005 proberen de Palestijnse veiligheidsdiensten ook actief te voorkomen dat militanten raket- en mortieraanvallen uitvoeren op Israëlische doelwitten, hetgeen leidde tot hevige gevechten waarbij de Palesijnse veiliheidsdiensten de zwaarste klappen kregen.

Economie

De Palestijnse Autoriteit ontvangt aanzienlijke financiële steun van de Europese Unie, de Verenigde Staten en Israël. Het bouwde een internationale luchthaven bij Gaza. Israël sloot deze na korte tijd na het uitbreken van de tweede Intifada. Een zeehavenproject, door Nederland en Frankrijk gefinancierd, bij Gaza werd eveneens gestopt. Vele Palestijnen zijn financieel afhankelijk van de Israëlische arbeidsmarkt. Tijdens de jaren '90 van de vorige eeuw, is Israël echter begonnen met vervangen van Palestijnen door buitenlandse gastarbeiders. Dat was economisch meer rendabel en beperkte bovendien de afhankelijkheid van Palestijnen als bron van goedkope arbeid in verband met de Israëlische veiligheid. Dit schaadde de Palestijnse economie en daarmee de populariteit van de Autoriteit.

Externe links

- [http://www.pna.gov.ps/index.asp Officiële website van de Palestijnse Nationale Autoriteit (Engels)]
- [http://www.diplomatie.be/nl/travel/countrydetail.asp?COUNTRYNAMENL=ISRAEL Site van het Belgische ministerie van Buitenlandse Zaken]
- [http://www.minbuza.nl/default.asp?CMS_ITEM=CA8E18E991284813AE0F49A56B24166BX1X39723X12 Site van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse zaken]
- [http://www.pnic.gov.ps/english.html Palestinian National Information Center (Engels)] Categorie:Midden-Oosten
- Categorie:Levant ja:パレスチナ自治政府 ms:Pihak Berkuasa Palestin

Category:Passenger ships of Canada

gry sportowe kawa�y ruletka dieta kopenhaska darmowe statystyki

mapamap xl rippery video program mikroSUBIEKT archiwum aukcji eritremija Bahrain

:: RELATED NEWS ::

Mikael Nyqvist
Michael Nyqvist, född 8 november 1960 i Stockholm. Svensk skådespelare. Utbildad vid Scenskolan i Malmö. Fick sitt genombrott i samband med första omgången Beckfilmer 1997 där han spelade polisen Banck.

Filmografi, i urval

- 1997 - svenskt pop/rock-band bildat år 1992 i Jönköping. Gruppen består av sångerskan Nina Persson, gitarristen Peter Svensson, svenskt indierockband bildat 1991. Gruppen består av sångaren Thomas Öberg, gitarristerna Johnny Essing och Conny Nimmersjö, basisten dragshow-grupp med bl.a. Christer Lindarw och Lasse Flinckman. After Dark har funnits sedan 1976, då de nämnda samt Roger Jönsson startade en egen klubb på David Bagares gata i Stockholm. 1980 fick de sitt stora genombrott med krogshowen Förfö

Read More...

Pratprogram
Pratprogram, eng talkshow är en TV-programsgenre där en programledare intervjuar kända personer, varvat med humor- och musikinslag, inför en studiopublik.

Exempel på pratprogram:

- Sen kväll med Luuk
- The Late Show with David Letterman
- The Tonight Show TV-programsgenre där en programledare intervjuar kända personer, varvat med humor- och musikinslag, inför en studiopublik.

Exempel på pratprogram:

- Sen kväll med Luuk
- The Late Show with David Letterman
- The Tonight Show Nyamko Sabuni, född 1969 i Burundi, folkpartistisk politiker, pr-konsult, riksdagsledamot sedan 2002, medlem av partistyrelsen sedan våre